Od ilu lat projektujesz?

Od 6 lat bawię się modą, jednak dopiero od 1,5 roku mogę nazwać to projektowaniem. Wcześniej była to najzwyczajniej w świecie nauka, bo nieprawdą jest, że każdy, bez wcześniejszego przygotowania, bez pewnych podstaw, może ot tak, samozwańczo zostać projektantem, a co dopiero, dobrym projektantem.

Jak zmieniło się Twoje podejście do projektowania przez ten czas? To była raczej ewolucja czy może ciągłe rewolucje?

Myślę, że jedno i drugie, chociaż bliższa jestem ewolucji. Ja naprawdę czuję się projektantem, w pewnym momencie stało się to moim celem i po 6 latach osiągnęłam ten cel. Jeszcze 1,5 roku temu nie byłam tego świadoma, teraz patrząc wstecz, wiem, że zadziało się to właśnie wtedy. Teraz wyznaczam sobie kolejne, bardziej ambitne cele i mam nadzieje, że w przyszłości im sprostam. A czy moje podejście do projektowania uległo zmianie? Na pewno, w końcu w jakimś celu kończysz studia, robisz praktyki, odbywasz staże i w końcu zdobywasz doświadczenie w pracy. To rozwija, teraz patrzę na modę mając o niej pojęcie, 6 lat temu byłam najzwyklejszym w świecie żółtodziobem.

Opowiedz proszę trochę o swojej ostatniej kolekcji. Materiały, inspiracje, kolory, idee…

Wiesz, każda z moich kolekcji powstaje pod wpływem impulsu. Jak pojawia się pomysł muszę go szybko zrealizować, inaczej czar pryśnie i nic z tego nie wyjdzie.Pomysłem na ostatnią kolekcję była nowoczesność, pełną gębą nowoczesność! Zaczynając od tkaniny, na kroju kończąc. Kiedy już znajdziesz materiał, projekt sam się rysuje. Ja zawsze szukam ciekawych tkanin, tym razem szczególnie mi to wyszło. Delikatnie połyskująca japońska organza jedwabna dała tło przepięknej, przypominającej splątane mokre włosy tkaninie. Formy przeważające w tej kolekcji są proste, większość rzeczy dzięki specjalnemu na zmianę wklęsło-wypukłemu przeszywaniu, daje się poskładać do kilkakrotnie mniejszych rozmiarów. Ktoś nazwał to konceptualizmem.

Twój ulubiony model z tej kolekcji? Dlaczego akurat ten?

Moim ulubionym modelem jest „czarna” sukienka z wyciętymi do połowy plecami. Delikatnie podwyższona talia i wspomniane wcześniej przeszycia tworzą nietypowy kształt, może trochę dziwny, za to ciągle kobiecy. Lubię ją najbardziej z prostego powodu- bo była pierwsza. Ta sukienka zawiera w sobie impuls, o którym mówiłam wcześniej.

O kim myślisz, gdy projektujesz? Kogo chciałabyś zobaczyć noszącego Twoje ubrania?

Może zdziwi Cię co powiem, ale tworząc kolekcję, myślę o tym jak ja będę się w niej czuła. Wychodzę z założenia, że to przede wszystkim ja muszę być z niej zadowolona, czuję się wtedy bezpieczniej. Marzy mi się, że w moich rzeczach chodzą ludzie z charyzmą. Po prostu.

Tkaniny, z których uszyłaś swoją ostatnią kolekcję, są ekologiczne. Jak myślisz, czy „ekologiczny styl życia” to tylko następne modne hasło, o którym niedługo się zapomni, czy może jednak coś więcej? Czy ekologia jest dla Ciebie ważna?

Muszę to skorygować, te tkaniny nie są tak w 100% ekologiczne. Ekologiczne są o tyle o ile jedwab naturalny jest bardziej ekologiczny niż sztuczny i o ile poliester „szybciej rozkładający się” (jak reklamówki w hipermarkecie) jest bardziej ekologiczny niż zwykły poliester. Owszem ekologia jest dla mnie ważna, jak wiesz robiłam wcześniej kolekcję z recyklowanych dzianin, nie chciałabym jednak leżeć w szufladce podpisanej „ekologiczni projektanci”, bo zawiewa tu nudą. Życie eko to nie tylko hasło, to świadomość z jaką wybierasz żyć, to nie przemija.

W Polsce brakuje miejsc, w których projektanci mogliby wystawiać swoje prace , które by ich promowały. Jak myślisz, z czego to wynika? No i co ważniejsze – czy ma szansę się to szybko zmienić?

Ja dopiero zaczynam tą przygodę. W styczniu wstawiłam swoją kolekcję do RS1. Nie mam jeszcze wyrobionej opinii na ten temat, mogę jedynie przypuszczać, że po prostu nie ma z tego kasy, są jak narazie chęci, a to dobry prognostyk.

Pracujesz dla Dawida Wolińskiego. Czy jego projekty, jego spojrzenie na modę, wpłynęły na Twoją stylistykę? W jaki sposób?

Na samą stylistykę chyba nie. Nie chciałabym inspirować się twórczością swojego szefa, bo to świadczyłoby, że się ograniczam. Mam mnóstwo własnych pomysłów, które staram się realizować „po godzinach”. Pracę u Dawida bezsprzecznie cenię za możliwość podglądania naprawdę dobrych, czystych wykończeń, one podnoszą jakość. Można chyba powiedzieć, że praca u Dawida wpływa bardziej na moją technikę niz na stylistykę.

Czy mogłabyś porzucić modę i zająć się czymś zupełnie innym? Jeśli tak, to czym?

Oczywiście gdyby sytuacja mnie zmusiła – mogłabym, tylko, że nic nie będzie sprawiało mi już takiej samej satysfakcji jak projektowanie… Nie wiem co bym wtedy mogła robić… może…O! z przyjemnością zostałabym sprinterką :)

Rozmawiała: Jagna Jaworowska
Zdjęcia: Paulina Krawczyńska, Paulina Mirowska

Wywiad ukazał się w Dilemmas Magazine luty 2010.

• Zabookmarkuj na Delicious
• Wykop ;) na Diggu
• Poleć na Facebooku
• Zbuzzuj
• Dziel się na MySpace
• Tweetuj
• Subskrybuj komentarze via RSS
• Wyślij mailem link

Zobacz także:

1. Kolejny dzień
2. Michał Szulc “What will be, will be”
3. Olga Bittner “Realizuję się po szesnastej”
4. Jestem z powrotem