Dilemmas Magazine » Pamiętniki projektowe

Jestem z powrotem

piotr — Tue, 07 Sep 2010 06:43:56 +0000

Zatopiony w muślinach, jedwabiach, satynach głowi się i trudzi, by dobrze zrealizować swoje zadanie. Ogólnie nie jest źle, ale szyfony to chyba bajka nie dla mnie. Obchodzić się z nimi muszę jak z nitrogliceryną; wszystko powoli, dokładne, bo inaczej wybuchnie. A na końcu tylko przychodzi ochota wszystko zniszczyć :) Coś zaczyna się rodzić, ale z miłą chęcią by mi się przydała pomoc.

Od wczoraj urzęduję w atelier (w końcu!), w pokoju, gdzie zazwyczaj szyją suknie ślubne. Wiszą wszędzie – sufit, ściany, pełno białego tiulu dookoła. Tam jest mój obecny rewir. Coco – główny technolog ma czuwać nade mną i służyć mi pomocą, jeśli będę miał jakieś problemy. Oj miałem i to duży problem z pewnym rozwiązaniem, ale musiałem sie trochę namęczyć, pomyśleć, aby mnie w końcu oświeciło. Generalnie sam daję sobie radę. Coco głównie pytam się o zdanie, co o tym myśli. Robota, powiedzmy, że idzie do przodu, ale czuję, że jeszcze jestem w polu. A tu jeszcze maja dojść embroidery i wyszywanie tymi wszystkimi świecidełkami – chroń mnie Boże, żebym tego nie robił ja! Najlepszy moment podczas pracy: nagłe zgaśnięcie całej energii, prądu nie ma, światła nie ma, robota stoi. Hahaha! To ponoć norma tutaj. Takie zastygnięcie trwa na szczęście tylko parę minut.

Minęły już dwa tygodnie, pełne dwa. Mam wrażenie, że to już koniec i w sumie to mam ochotę zostać jeszcze trochę dłużej. Jeszcze tyle miejsc nieodkrytych przeze mnie, tyle do zobaczenia – tylko pytanie, kiedy? Trudno będzie się rozstać z tym miastem. Dobra, koniec tego, bo jakaś melancholia się tu wkrada.

Dość…

zapiski z dn. 24.08.2010

Spacer

piotr — Sat, 04 Sep 2010 13:48:57 +0000

Korzystając z wolnej chwili wybrałem się na długi spacer. Zapuściłem się w głąb miasta, nie wiedząc gdzie idę i gdzie ta droga prowadzi, szedłem przed siebie, poznając jednocześnie okolicę. I tym właśnie sposobem dotarłem do zagłębia staroci i lokalnego folkloru. Gdybym nie miał limitu bagażu, kupiłbym mnóstwo rzeczy. Uwielbiam takie miejsca. W drodze powrotnej udałem się do pobliskiego centrum handlowego , o którym pojęcia nie miałem że jest usytuowany tak blisko mego hotelu.

Żadnych wielkich banerów reklamowych, żadnych wielkich szyldów wszelakich brandów na zewnątrz. I niespodzianka na powitanie: kontrola pracowników ochrony. Haha. Siedzę sobie na kawce obserwuję ludzi: bogatsze rodziny przychodzą na zakupy wraz z nianią bądź pomocą domową. Wszystkie zazwyczaj mają charakterystyczne ubrania. I z tego, co widzę to noszą zakupy i pilnują dzieci, aby przypadkiem nie zwiały swoim rodzicom, pochłoniętym w szale zakupów. Dalej: panowie się witają, dzieląc się serdecznym uściskiem i dając sobie buziaki. Nikogo to nie dziwi, nikogo nie niepokoi – tylko ja sobie myślę, że o takiej sytuacji można zapomnieć w rodzinnym kraju.

Panowie zazwyczaj zadbani, schludnie ubrani, zawsze dopieszczona fryzura, koszula króluje Panie natomiast: neonowe kolory w dodatkach: lakier do paznokci, akcesoria, perfekcyjny makijaż i burza włosów. Czuć wszędzie mieszankę przeróżnych zapachów. Wszyscy uśmiechnięci, nikt nie robi nadętej miny z powodu tego że na kogoś się patrzysz. Ta energia przechodzi powoli na ciebie. Niesamowite uczucie. Budzisz się.

Na zewnątrz słońce gdzieś się schowało, lecz temperatura daje się we znaki i paru minutach jesteś mokry. Dla mnie to już norma – tutejsza pogoda. Jak najbardziej mi odpowiada.

zapiski z dnia 20.08.2010

Kolejny dzień

piotr — Mon, 30 Aug 2010 05:49:40 +0000

Dzisiaj ciężki dzień. Wyzbierałem wszystkie jakości tkanin i układałem swoją kolorystykę na podstawie tego, co jest dostępne; a także dodatki i detale.

Ogólnie jest tego dużo w Atelier Georgesa. Ale nie było tak łatwo. Joice, która jest odpowiedzialna za tkaniny okazało się, że mówi tylko po libańsku. Więc współpraca z nią była nie lada wyzwaniem: ja do niej po angielsku, ona po libańsku. Ale językiem obrazkowym jakoś się dogadałem, było naprawdę śmiesznie momentami. Tylko, że kiedy skończyłem i wróciłem do hotelu padłem jak kawka i obudziłem się dopiero rano.

Przypuszczam, że dopiero teraz zacznie się prawdziwa orka, kiedy przyjdą następne procesy jak: robienie konstrukcji, szablony, zszywanie. I cudem będzie, jeśli uda mi się odszyć moich 5 modeli na czas, bo są dość pracochłonne. Cóż zobaczymy.

Swoją drogą to powstawanie kolekcji w Atelier jak i przypuszczam innych Domach Mody jest dość żmudną pracą, jeśli chodzi o pierwsze procesy przygotowywania produkcji: wybieranie wszystkich jakości, kolorów, wzorów – począwszy od tkaniny, a skończywszy na małym guziczku, który znajdzie się w jakimś ukrytym miejscu. Wszystko musi być zaplanowane, wyliczone, jeśli czegoś nie ma – zamawiamy. I przypuszczam, że się unika spontanicznych zabiegów, zmian albo odkładania czegoś na później. Bo trzymamy się twardo projektu i go nie zmienimy.

Dlatego ciężko jest się trochę przestawić. Tym bardziej, że zawsze moje projekty ewoluują z każdym następnym krokiem i przy każdym dalszym procesie. Dlatego dla mnie projekt jest tylko punktem wyjścia.

Wczoraj z Zaina tak zacząłem: zaczęliśmy razem wybierać po kolei do każdego projektu tkaniny – nie dałem rady, musiałem sam zostać i przejąć swój sposób pracy. Więc się zanurzyłem w tkaninach i wybrałem to, co mi odpowiada. Od razu lepiej:)
ufff…. Dzisiaj jest 40 stopni – my God it’is very hotttt!!!!

Sketches

piotr — Fri, 27 Aug 2010 07:29:04 +0000

10.30 – sketches meeting with mr. Georges.
Inspiracje, główne tematy, myśli, detale i projekty rozłożone. Teraz tylko czekamy…

Ok projekty zatwierdzone. Wybrane najlepsze, odrzucone słabsze. Pierwszy etap mamy zamknięty. A zadowolenie na twarzy Georgesa też się pojawiło. Przy okazji dowiedziałem się za co dostałem główną nagrodę w FDA 2010. (Swoją drogą to bardzo sympatyczny człowiek.) Ok.. z 19 projektów mam wybrać 5, które później zrealizuję w jego atelier – są wybrane:) teraz tylko je dopieszczamy i opisujemy szczegóły. Jutro zanurzam się w tkaninach i dodatkach, aby powybierać jakości i spasować z moją paletą kolorystyczną.

Godz. 17, nawet po 17 – praca na dziś skończona, teraz tylko czekam na Johna, który codziennie mnie przywozi do atelier i odwozi do hotelu – przesympatyczny i serdeczny człowiek ze swoim twardym angielskim akcentem.

1st week

piotr — Wed, 25 Aug 2010 10:16:43 +0000

Już minął tydzień. Pierwsze moje odczucia w Bejrucie to jakbym trafił do solarium. Jest gorąco, ale na szczęście wszędzie są klimatyzatory. Słońce jedynie się schowało.

Trochę zwiedzania (Byblos jest piękny), chodzenia, krótki rejs łódką; już zdarzyło mi się nawet zgubić chodząc po mieście;) I na każdym kroku czekają na mnie jakieś niespodzianki. Tutaj nie ma tak rygorystycznych sygnalizacji świetlnych jak w Polsce, chcesz skręcić – trąbisz, chcesz ruszyć do przodu – trąbisz, jeśli chcesz taxi – sama na Ciebie zatrąbi, jeśli chcesz przejść przez ulicę to po prostu idziesz – wymuszasz pierwszeństwo, ale ostrożności nigdy za wiele.
Miasto kontrastów: pójdziesz w głąb dzielnicy i masz widok na tutejsze stare kamienice,

charakterystyczne punkty jak np.: małe gabinety fryzjerskie mieszczące się na prawie każdym kroku – urocze; mieszkańców, którzy siedzą na zewnątrz, stąd tyle krzeseł na około, których nikt nie kradnie;)

Kapliczki z Matką Boską- są prawie na każdym rogu:

Niesamowicie malownicze miejsca, inspirujące i pełne folkloru. Natomiast jak pójdziesz wyżej zobaczysz bardziej zamożne dzielnice, firmowe butiki (Alie Saab, Loui Vitton itd. ) gdzie złoto po prostu płynie:)

Bejrut ma specyficzny zapach, powoli nim już przesiąknąłem- I like it. Ludzie niesamowicie gościnni i przyjaźnie nastawieni do innych. Momentami czuję się jak w filmach Pedro Almodovara, np. Moje śniadanie tak wygląda. Gdy wchodzę urocza pani serwuje mi tutejszy chleb z przystawkami witając mnie rozbrajającym uśmiechem, z charakterystyczną fryzurą i makijażem – klimat nie do opisania.

Sobota wieczór: go to party. I uwaga niespodzianka: nie używają miarki przy przygotowywaniu drinków. Nikt niczego Ci nie żałuje:):) haha… A ludzie szaleją kiedy zaczynają puszczać ich tutejsze gwiazdy like as: Feyrouz, Sabah, Majida el Roumi. Cały klub szaleje.

Pierwszy tydzień w atelier? Zaczął się od poznawania ekipy pracowników i pokazania mi całego atelier. I oczywiście przekazania mi przez Georgesa zadania jakim mam się zająć podczas mojego stażu.
So: we can start now:)

Rozkręcam się i oczywiście zamiast spać w nocy to ja myślę ciągle. Ale idea się rodzi, ewoluuje i koncepcja się wykluła:) Opłacało się nie spać.

Projekty mkną do przodu a wraz z nimi różne myśli. Jest 2 w nocy a ja wciąż siedzę przy laptopie opracowując projekty. A wraz ze mną mój towarzysz – Marian, którego przemyciłem z Polski :):

Powoli dobiegam do finishu.

Na co dzień siedzę w office Georgesa nieopodal jego atelier wraz z Zaina i Joe (pracują też u Georgesa). Bardzo sympatyczni I otwarci. Zabierają mnie na różne meetingi bądź spotkania. Zbiera się cała ekipa i dyskutuje- nic nie rozumiem z ich libańskiego języka więc tylko się domyślam o co chodzi, ale oczywiście nieraz omieszkam wtrącić i swojego zdania na temat projektu czy wykończeń bądź detali. I uwaga wszystko się tu błyszczy. Wszędzie coś musi zaświecić:) No coż poradzić taka klientela.

Atmosfera w Atelier jest bardzo przyjemna. Joe i Zaina: zauważam duże różnice jakie nas dzielą w projektowaniu czy procesu przygotowywania inspiracji i założeń do kolekcji. Ok., ja jestem w stanie zrozumieć ale czasem się zastanawiam co jest grane. I chyba nawet powoli wiem co jest na rzeczy.

Momentami czuję się jak alien, którego nikt nie rozumie.

Dziwnie się patrzą na mnie kiedy pstrykam zdjęcia różnym rzeczom, które mnie otaczają. A momentami jak i pokazuje różne zdjęcia jakie mam, bądź klipy muz. – zamierają z wrażenia. Haha – to prawie jak okno na świat:)

Zapowiedź…

anna — Wed, 25 Aug 2010 05:47:16 +0000

Łódzki Fashion Week, Warsaw Fashion Street, Fashion Awards czy Off Fashion… Konkursów dla młodych projektantów jest coraz więcej. Stają się one bardziej prestiżowe i zyskują większy rozgłos. Projektanci zajmują w ich finałach miejsca na podium, otrzymują nagrody i dostają możliwość wyjazdu na staże do przodujących kreatorów polskiej, a nawet zagranicznej mody, a ostatni obraz jaki pozostaje w naszej pamięci, to jakiś doceniony laureat, który stoi obwieszony statuetkami i bukietami kwiatów.

Czas to zmienić! My kibicujemy wszystkim młodym, zdolnym i mówimy temu procederowi STOP! Pokażemy Wam, że nasi finaliści rzeczywiście dalej działają, rozwijają się i odnoszą sukcesy, a jednocześnie prowadzą normalne życie i nie samym tworzeniem żyją!
Pierwszy: Piotr Drzał. O Nim już pisaliśmy i choć minęło parę miesięcy od kiedy wygrał Fashiom Awards, projektant nie spoczął na laurach i daje nam powody, by mówić, pisać, a wręcz krzyczeć o Nim dalej. Niedawno Piotr wyleciał do Libanu i mimo, że mamy sierpień, nie pojechał tam na wakacje. Drzał rozpoczął właśnie staż w Bejrucie u samego Georgesa Hobeik’i. A teraz oddaję głos naszemu Młodemu Przezdolnemu, który zgodził się pisać specjalnie dla nas pamiętnik ze swojego pobytu u mistrza.

Anna Lasmanowicz